Sunday, 15 January 2017

Hidden Figures

Posted by Kumar N on 1/15/2017 02:50:00 am with No comments


It took couple of scenes, before it dawned on me what they meant by 'computers'. Who knew there were walking and talking 'computers' with those looks more than 60 years ago, I certainly didn't.

***
Ever since I came to know Google and others are actively promoting this movie with free shows to inspire girls, especially African American girls to take more STEM courses in general, but computer science courses in particular, I have been waiting for a chance to watch 'Hidden Figures'. Finally took kids last night. 


Too often we are presented history through the story of one person who became great by doing great things, be it a man or woman. A larger-than-life, superhuman personality who defied the odds and achieved the impossible is a familiar thread that runs across different times and societies. We love those cathartic moments in the end. 

However, in reality history is made with every breath and move of all of us combined. The 'Great Man Theory' does enormous disservice to each one of us. It is oblivious to untold and intangible yet palpable contributions of millions across the globe.

This movie shows an important time-slice from the lives of three women. But it is the story of thousands of African American (and other women), who worked as 'computers' labelled under 'Colored Computers' with separate areas for colored people at NACA/NASA beginning in 1940s until IBM came along and made their jobs obsolete. They were ordinary people, not political revolutionaries leading movements. Yet, they made the history. They changed the world with their contributions; they certainly erased some lines that were drawn in sand.

I do not want to spoil the experience by talking further about 'girls' - as they were frequently referred to, not as 'mathematicians' which is who they were - their struggles, their silent accomplishments etc. 

All I can say is that, there were some poignant moments along the movie.

A self-taught, self-motivated Dorothy Vaughan is told by her boss: 'Despite what you may think, I have nothing against you'. To which Dorothy replies 'I know'. 'I know you probably believe that'. It not only froze me for a second, but also raised a question inside. Inadvertently, have I ever said similar things to anyone, even worse, believed such myths myself?

There was a moment when Harrison - one of the NASA heads to put the man safely in space - is brought to awareness by daily challenges that are faced by his subordinate and the lead woman of the story Katherine Johnson, he then takes a hammer into his hands, and starts dismantling the barriers, literally! I couldn't help but ponder on my privileges, if I would be enjoying them today without people like him and Johnson once lived in this world. 

It was absolutely a fine moment when Mary Jackson approaches the Judge making her case, to let her attend Virginia college courses without which she cannot proceed to become aerospace engineer, but cannot enroll as a black woman in whites only college in a segregated state. 

There was heart-sinking moment when the door was closed right in Kathreen Jackson's face, leaving her irrelevant. The silence makes the time thick.

I couldn't help but realize that we reveal to ourselves through those unseen webs, invisible fences and glass ceilings that act as walking-floors for others among us.

In the end though it was pleasing to see Dorothy is addressed with the deserved respect as Mrs Vaughan.

It was pleasantly surprising to come to know that the revered american hero John Glenn in fact really asked to check the IBM computer's math outcome, with the 'girl' Kathreen Johnson, before he decides to take off.

There were lot of fun moments too, although it wasn't fun to have your daughter lean on to you and whisper in your ears with sparkle in the eye 'Do you know what that Euler's method is? I know'. I could barely pick up on the word, although I now vaguely recall school days skimming through it. Or, it is my imagination :)


With that I end here strongly urging everyone to take your kids with you, when you go watch this movie. 

Oh, by the way, Katherine Johnson is honored by US Govt, at the age of 97 with Presidential Medal of Freedom, the highest civilian award in US.



Saturday, 26 November 2016

Random scribbling on a lazy afternoon.
ఏ మూడు,నాలుగు నెలల క్రితమేమో, అలవాటుగా ప్రతీ గురువారం ఇంటికెళ్ళడానికి ఏయిర్పోర్ట్ కి డ్రైవ్ చేసేప్పుడు మధ్యలో ఆగే దగ్గిరే ఆగాను. ఎప్పుడూ కనపడగానే హే.. అని పలకరించే చార్లెస్ లేడా రోజు. He is a tall, black, army veteran, fearless, an academic and a well-read person who could fluently talk about sociology and history. ప్రతీ వారం వస్తూంటానని, BN ఇచ్చే standard membership discount 10% కాకుండా, customer loyalty అని అక్కడ ఒక నోట్ రాసి, అప్పుడప్పుడూ additional గా కాస్త discount ఇచ్చేవాడు..ఎనీ వే ఐ డైగ్రెస్. ఎదురుగా ఈ పుస్తకం కనపడింది. Usual గా అయితే కనీసం ఒక few seconds flip చేస్తా కాని, ఆ కవర్ చూస్తే అస్సలు ఇంట్రస్టింగ్ గా అనిపించలేదు. ఏందోలే ఏదో గోల అని ముందుకు వెళ్లిపోయా.
కట్ చేస్తే, కొద్ది వారాల్లోనే.. ఎక్కడ చూసినా, ఏ టివి చానెల్ తిప్పినా, ఏ న్యూస్ పేపర్ లోకి వెళ్లినా ఈ పుస్తకం, ఈ రచయితా కనపడుతా ఉన్నారు. సో మైండ్ కాస్త కాస్త ట్యూన్ అవ్వటం మొదలయ్యింది.
అప్పటికి పార్టీ కన్వెషన్స్ అయిపోయి, జనరల్ ఎలక్షన్స్ సీజన్ మొదలయ్యింది. ఎలా పార్టీ నామినీ అయ్యాడా అన్న ఆశ్చర్యమే ఇంకా పూర్తిగా పోలేదు కానీ, చాలా మంది లాగే ఈ బర్న్ డౌన్ ద బార్న్ , ఎర్రాటిక్, కేయాటిక్, ఫిల్థీ ఫిల్డ్ టాక్ స్ట్రేటజీ లు జనరల్ ఎలక్షన్స్ లో పని చేయవు, హి నీడ్స్ టు బి మోర్ డిసిప్లిండ్, సాంబర్ అని అనుకునేవాణ్ణి. కాని సపోర్ట్ ఎక్కణ్ణుంచి వస్తుందా అని చూసినప్పుడు, ఇట్ వాజ్ ఆల్రెడీ క్లియర్. నాన్-కాలేజ్ ఎడ్యుకేటేడ్, వైట్ వర్కింగ్ క్లాస్ రస్ట్ బెల్ట్ , అపలాచియా ఏరియాలో తనకి కమాండింగ్ లీడ్స్ వస్తున్నాయని డాటా చెప్తోంది. కానీ ఎంత డాటా చూసినా కూడా, అతని కాండిడసీ, కాంపయిన్ ఒక జోక్ లానో, ఒక జెర్రీ స్ప్రింగర్ బఫూనరీ రియాలిటీ షో టైప్ లోనో నడూస్తూండేప్పటికి, అతని వాగుడు క్రియేట్ చేసే దిన దిన గండాల్లో, ఏదో ఒక సుడిగుండం ఆ మనిషిని నిలువునా మింగేసేట్లుగానే కనపడింది. ఐ డైగ్రెస్ అగయిన్.
కానీ, మీన్వైల్ ఐ వాజ్ ట్రయింగ్ టు రీడ్ మోర్ అబవుట్ వైట్ వర్కింగ్ క్లాస్. ***

స్థూలంగా చెప్పాలీ అంటే, ఇది ఒక వైట్ వర్కింగ్ (పూర్) క్లాస్ నుంచి వచ్చిన ఒక అబ్బాయి కథ. అది చివరకి అందంగా, అచ్చమైన అప్పర్ క్లాస్ తెలుగమ్మాయి ని పెళ్లి చేసుకోవటంతో ప్రస్తుతానికి చివరి పేజీ పడుతుంది.
యూజువల్ గా మనకి సాధారణంగా వినపడే స్టాటిస్టిక్స్, స్టీరియోటైప్ స్టోరీ లైన్స్ ఏంటంటే, బ్లాక్ కమ్యూనిటీస్ లో పావర్టీ ఎక్కువ, మారేజ్ రేట్ తక్కువ, సింగిల్ మామ్స్, మెనీ ఫాదర్ ఫిగర్స్ ఆర్ నో ఫాదర్ ఫిగర్స్ ఎటాల్, అన్ ఎంప్లాయ్మెంట్, అండర్ ఎంప్లాయ్మెంట్. అలాగే హిస్పానిక్ కమ్యూనిటీస్ గురించి కూడా స్టాటిస్టిక్స్ కొద్దో, గొప్పో మనకి తెలుసు.
వైట్ వర్కింగ్ క్లాస్ ఇబ్బందులూ, లైఫ్ స్టైల్స్ కాస్తో, కూస్తో తెలిసినా ఈ మధ్య వరకీ వాళ్ల గురించి ఎక్కువగా ఫోకస్డ్ స్టోరీస్ బయటకి రాలేదు, వచ్చినా ఇంత డెసిబల్స్ లో వినపడలేదు . ఇంతగా ఈ స్టోరీ లైన పర్కులేట్ అవలేదు.
ఈ పుస్తకంలో తను పుట్టిన ప్రదేశం , పెరిగిన ఊరూ, తిరిగిన వీధుల గుండా, వాళ్ల అమ్మమ్మా, తాతయ్యా ఇళ్లల్లోంచీ, అమ్మ పడిన అవస్థల్లోంచీ, పెట్టిన బాధల్లోంచి, అక్కయ్య అమ్మగా, తాతయ్య నాన్నగా, అమ్మమ్మ సమస్థంగా మారడం లోంచి, తన ఊరూ, స్నేహితుల కుటుంబాల అల్లకల్లోల పరిస్థితుల్లోంచి, జాగ్రత్తగా మనల్ని తన చేత్తో పట్టుకొని నడిపించుకుంటూ తీసికెళ్తాడీ అబ్బాయి.
యూజువల్ గా ఇలాంటి కథల్లో ప్రిటెన్షన్స్, సింపథీ పిండుకునే ఫ్యాక్టర్స్, చీజీ లైన్స్ వాడకం కనపడుతుంది. కాని ఇతను అలాంటి జోలికి పోకుండా, చాలా నిజాయితీతో అపలాచియన్ వైట్ వర్కింగ్ క్లాసెస్ , ఫ్యామిలీస్, కల్చర్ ని, తన కథతో పరిచయం చేస్తాడు. పరమ పల్లెటూరు లోయర్ మిడిల్ (పూర్) క్లాస్ నేపథ్యం ఉన్న నాకే, ఒక్కసారిగా కెంటకీ కి వెళ్లి, అక్కణ్నుంచి వాళ్లతో ఒక ఎడ్లబండి మీద ఒహయో దాకా ఒక థాంక్స్ గివింగ్ జర్నీ చేయాలి అనిపించింది. వెల్, నాట్ ఎక్జాక్ట్లీ ఎడ్లబండి, బట్ అ పికప్ ట్రక్. (హౌ ఎవర్, ఐ హావ్ టు సే, ఐ యామ్ స్కేర్డ్ ఆఫ్ దేర్ కల్చర్ ఆఫ్ గన్స్).
అమ్మంటే ఒక అన్నపూర్ణ అనే ఇమేజ్ బిల్డ్ చేసిన సమాజం లోంచి, ఎన్ ఐకాన్ ఆఫ్ లవ్ గా పెరిగొచ్చిన కల్చర్ లోంచి వచ్చిన మన లాంటి వాళ్లకి, ఈ అమ్మలు కాస్త ఇబ్బంది కలిగిస్తారు. తనకి తెలిసే పదిహేను మంది పార్ట్నర్స్ ని మార్చిన అమ్మ, రివాల్వింగ్ డోర్ ఫర్ ఫాదర్స్ ని పరిచయం చేసిన అమ్మ, ఐదవ హజ్బండ్ ఇంట్లోకి హఠాత్తుగా మకాం మార్చి నాకు ఊపిరాడకుండా చేసిన అమ్మ, చక్కటి హెల్త్ కేర్ ఉద్యోగం ఉండి కూడా డ్రగ్ అడిక్షన్ కి బానిసయ్యి ఎన్నో సార్లు ఉద్యోగం పోగొట్టుకొని అరెస్ట్ అయ్యి పోలీసుల చుట్టూ, కోర్టుల చుట్టూ తిరిగి, తిరిగించిన ఈ అమ్మ, ఊడిపోబోయే ఉద్యోగం కాపాడుకోవడానికి డ్రగ్ టెస్ట్ కోసం ఒకసారి తన యూరిన్ ఇవ్వకుండా, దానికి బదులుగా కొడుకు క్లీన్ యూరిన్ నింపివ్వమని బాటిల్ ఇచ్చి బలవంతపెట్టిన ఈ అమ్మ అనే మనిషి నాకు జీవితంలో ఎప్పుడూ తారసపడక పోతే ఎంత బాగుండు అని తను అనుకున్నప్పుడు ఒక్కసారిగా కళ్ళల్లోకి నీళ్ళు చిప్పుల్లుతాయి.
ఇండియాలో ఎంత పూర్, వర్కింగ్ , లోయర్ మిడిల్ క్లాసెస్ లోంచి వచ్చినా కూడా, కొన్ని ఊళ్లల్లో ఎంత కల్చరల్ అండర్ టోన్ బాడ్ వర్డ్స్ కి ఎక్స్పోజ్ అయి ఉన్నా కూడా, ఈ ఫ్యామిలీస్ లో అలవోకగా మాట్లాడుకునే భాషా, మాటలూ నన్ను కొన్ని చోట్ల ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసాయి. అప్పటిదాకా అమ్మాయికిచ్చి ఈ పుస్తకం చదువు అని చెప్పాలనుకున్నవాణ్ణల్లా కొన్ని నిమిషాలు ఆగిపోయాను కానీ, హైస్కూల్స్ లో మాండటరీ రీడ్స్ లో ఉండే పుస్తకాల్లో ఎంత "లాంగ్వేజ్" ఉంటుందో తెలుసు కాబట్టి, ఐ డిడ్ నాట్ హెజిటేట్ టు ఆస్క్ హర్ టు రీడ్.
అమ్మమ్మ ఎంత టఫ్ మనిషో చెపుతూ, తాగొస్తున్న భర్తకి చివరిగా విసిగిపోయి ఇంకోసారి తాగి వచ్చావంటే నిన్ను చంపేస్తా అన్న బెదిరింపు , వట్టి బెదిరింపుగా తనెలా వదిలెయ్యలేదో, తనేం చేసిందో చెప్పినప్పుడు, కళ్ళు విప్పార్చి భయంతో .. ఓహ్ మైగాడ్ అనుకోకుండా ఉండలేం. తోటి స్నేహితునితో తను కూడా డ్రగ్స్ వాడానని తెలుసుకున్న అమ్మమ్మ, 'ఇంకోసారి వాళ్లతో తిరిగి కనపడ్డావంటే, వాళ్ళని కార్ కింద నలిపేస్తా వెధవా, ఇంకో మనిషికి తెలీకుండా ' అన్న బెదిరింపు, తనని నిజంగా మళ్లీ అటు వైపు వెళ్లకుండా ఎలా ఆపేసిందో చెప్తున్నప్పుడు, నా మనసులో వాళ్ల అమ్మమ్మనీ, ఆమె ధారాళంగా వాడే ఫిల్థీ లాంగ్వేజ్ నీ ఎంత ఇష్టపడలేకుండా ఉన్నప్పటికీ ఆవిడంటే కాస్త గౌరవభావం కలిగింది.
తను పెరిగిన ఒహయో మిడిల్ టౌన్లో , ఒక స్టీల్ మిల్ ఆ ఊరినంతా ఒకప్పుడు ఎలా ఫైనాన్స్ చేసిందో, ఎన్నో కుటుంబాలకీ, వాళ్ల జీవితాలకీ ఎంత ఆలంబనగా ఉండిందో, ప్రతీ హైస్కూల్ గ్రాడ్యుయేట్ కూడా, స్కూల్ అయిపొయాక ఆ ఫ్యాక్టరీ లో పనిచేసే వాళ్ల బాబాయో, పిన్నో, అత్తయ్యో, అమ్మమ్మో ఎవరో ఒకరిని పట్టుకొని, చాలా సుళువుగా స్టీల్ మిల్ జాబ్ లోకి ఎలా వెళ్లిపోగలం అన్న నమ్మకంతో బతికేవాళ్లో చాలా వివరంగా చెప్తాడు. జాబ్ లో ఉన్నప్పుడే కాకుండా, రిటైర్ అయ్యాక కూడా మంచి హెల్త్ కేర్, పెన్షన్స్ ఉన్న లైఫ్స్ కాస్తా, అసలు ఊళ్ళల్లోంచి ఆ ఫ్యాక్టరీలే మూసుకొని పోయినప్పుడు, వేల కొద్దీ కుటుంబాలు ఒక్కసారిగా రోడ్డున పడ్డాయో చూపిస్తాడు.
శాంతీ, స్థిరత్వం లేని తన కుటుంబం తనని ఎప్పుడూ ఫైట్ ఆర్ ఫ్లైట్ మోడ్ లో ఉంచి, ఆందోళనల్లో ముంచెత్తిందో, దాని వల్ల తన గ్రేడ్స్ ఎలా పడిపోయి చివరకి 2.1 GPA కి చేరుకున్నాయో చెప్తున్నప్పుడు బాధనిపించక మానదు. చిట్టచివరకి అమ్మనీ, మారుతున్న నాన్నలనీ వదిలేసి , అప్పటికే తాతయ్యని వదిలేసిన నాన్నమ్మ ఇంట్లో ఉన్న ఒక మూడేళ్ల కాలంలో మొదటిసారిగా మనశ్శాంతి ఎలా ఫీల్ అయ్యాడో, ప్రతీ రోజూ స్కూల్ అయ్యాక ఒకే ఇంటికి రాగలగడం, ఒకే మనిషిని చూడగలగటం అన్న అతి చిన్న చేంజెస్, తనకి డబ్బు లేకపోయినా ఆ రిలేటివ్ స్టెబిలిటీ వల్లా, హెల్ప్ చేసిన ఒకరిద్దరు మంచి టీచర్స్ వల్లా తన గ్రేడ్స్ ఇంప్రూవ్ చేసుకొని, రీజనబుల్ SAT స్కోర్ తెచ్చుకొని, లోకల్ ఒహయో స్టేట్ యూనివర్సిటీ కి ఎలిజిబిలిటీ తెచ్చుకోగలిగాను అని చెప్తున్నప్పుడు, శభాష్ అనాలనిపిస్తుంది.
కానీ అమ్మమ్మతో కూర్చుని కాలేజ్ అప్లికేషన్ ఫామ్స్, ఫైనాన్షియల్ అసిస్టెన్స్ ఫామ్స్, ఈ ఫామ్, ఆ ఫామ్ అంటూ చిర్రెత్తించే పేపర్ వర్క్ అంతా ఫిల్ చేయాల్సి వచ్చినప్పుడు, నాకూ అమ్మమ్మకీ అసలదొక చిట్టడవి లాగా ఎంత కాంప్లికేటెడ్ గా అనిపించిందో అని తను చెప్తున్నప్పుడు, ఆ ఇగ్నొరెన్స్ లెవెల్స్ మనల్ని భయపెట్టక మానవు. ఆరవ తరగతి వరకీ ఎలక్ట్రిసిటీ, ఇండోర్ ప్లంబింగ్, సరైన మంచినీళ్ళ బావి, ఇంట్లో నేల మీద కనీసం బండరాళ్లు కూడా లేని, బస్ సౌకర్యం అసలే లేని, రోడ్ కనెక్టివిటీ కూడా సరిగ్గా లేని ఊళ్లో పెరిగిన నాకు ఇలాంటి ఇగ్నోరెన్సే ఉండేది.
కాలేజ్ కి వెళ్లాలి అని తను సీరియస్ గా ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, ఆ కోర్స్ లోడ్ లో ఉండే కష్టం, తప్పనిసరిగా డెడ్ లైన్స్ మీట్ అవ్వాల్సిన అవసరం, ఆ కాంప్లెక్సిటీ, అండ్ అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా మీదపడబోయే బోల్డంత అప్పు, ఇవన్నీ తల్చుకొని, ఇవి నా వల్ల కావు అనుకొని తను మనసు మార్చుకొని ఆగిపోయినప్పుడు, ఇంటర్మీడియట్ అయ్యాక ఇంజనీరింగ్ లో సీట్ వచ్చినా కూడా సంవత్సరానికి ఐదువేల రూపాయల ఫీజ్, ఆపై లివింగ్ కర్చులూ కట్టే స్థోమత మనకి లేదని మా నాన్నా, నేను ఒస్మానియా యూనివర్సిటీ కాంపస్ లోంచి సీట్ వదిలేసి ఊరికి వెళ్లిపోయిన రోజున మా అమ్మ కళ్ళు గుర్తొచ్చి, భారంగా అయిపోయింది నా మనసు.
అప్పుడప్పుడే వికస్తిస్తున్న వ్యక్తిత్వం, స్వంత ఆలోచనతో తను కాలేజ్ కి కాకుండా మెరైన్స్ లోకి వెళ్ళాలని తను నిర్ణయించుకున్నాక, మెరైన్స్ లో జాయిన్ అవుతే అప్పుడే ఇంకా విస్తరిస్తున్న ఇరాక్ వార్ లోకి మనవడు వెళ్ళక తప్పని పరిస్థితి వస్తుందని గ్రహించిన అమ్మమ్మ ఎంతగా వ్యతిరేకించిందో, అయినా బలమైన సంకల్పంతో తను ముందుకెళ్లిపోయిన వైనం, వెళ్లిపోయాక మెరైన్ లైఫ్ లో ఉండే క్రమశిక్షణా, ఆ కామ్రేడరీ లో దొరికిన మంచి అడ్వైస్, ట్రెయినింగ్ లో భాగంగా బలపడ్డ శారీరక ధృఢత్వం, పెంపొందించుకున్న నాయకత్వ లక్షణాలూ, ఇరాక్ వార్ లోకి వెళ్లాక అనుకోకుండా మీదపడ్డ ఒక ఆపర్చ్యునిటీ వల్ల ప్రెస్, కెమెరాల ముందూ, పెద్ద లీడర్స్ ముందు తనని తను హాండిల్ చేసుకొని తన జాబ్ నిర్వర్తించిన తీరూ, అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా అదే వార్ లో భాగంగా యుద్దంతో చితికిపోయిన ఇరాక్ గ్రామాల్లో చిధ్రమయిపోయిన పిల్లలని దగ్గిరగా చూసినప్పుడు, తన బాల్యం ఎంత దుర్భరంగా గడిచినప్పటికీ ప్రపంచంలో ఎన్నో దేశాల్తో ఎన్నో కోట్ల కోట్ల పిల్లలతో పోలిస్తే 'నేను ఎంత అదృష్టవంతుణ్ణీ" అని మొట్టమొదటిసారిగా తను ఫీలయ్యిన ఆ మూమెంట్ గుర్తుపెట్టుకొన్న కథా, అన్నిటినీ ఈ పుస్తకంలో చెప్తాడు.
నాలుగు సంవత్సరాల మెరైన్ లైఫ్ తరువాత, మెంటల్ హరైజన్ బ్రెడ్త్, డెప్త్ ఇంప్రూవ్ అయిన ఒక కొత్త వ్యక్తిగా, మా జీవితాలూ, సమాజాలూ అన్నీ డెడ్ అని, బయట ఉన్న ప్రపంచం, అర్బన్ ఎలీట్స్, లిబరల్స్ అందరూ మమ్మల్ని అణచివేయడానికే అన్న అపనమ్మకాలతో నిండి ఉన్న అదే సమాజం లోకి ఈ కొత్త మైండ్ తో వెళుతున్నప్పుడు అసలీ సమాజంలో కష్టపడడానికి సిద్దంగా ఉంటే ఎన్ని ఆపర్చ్యునిటీస్ ఉన్నాయో తెలిసొచ్చిన వ్యక్తిగా, మొట్టమొదటిసారిగా తనకి హోప్ ఒక్కటే కాదు, ఐ విల్ డెఫినెట్లీ మేకిట్ అన్న అంతులేని కాన్ఫిడెన్స్ తనని ఎలా నింపేసిందో చెప్తాడు.
అక్కణ్ణుంచి తను ఒహయొ స్టేట్ యూనివర్సిటీ లోకి కాలేజ్ కి వెళ్లి, RI Bill ద్వారా కాలేజ్ ఫీజ్ బెనిఫిట్స్ తీసుకొని, కాలేజ్ లో చదువుకుంటూ, మెరైన్ లైఫ్ లో నేర్చుకొని వచ్చిన హార్డ్, డిసిప్లిండ్ రొటీన్ ని ఎక్స్టేండ్ చేసుకొని ఒక దశలో మూడు పార్ట్ టైమ్ జాబ్స్ సైమల్టేనియస్ గా చేసుకుంటూ, రోజుకి కేవలం నాలుగు గంటలు మాత్రమే నిద్రపోతూ, అండర్ గ్రాడ్ Double Major తో, కేవలం ఒక సంవత్సరం, పదకొండు నెలల్లో Summa cum laude గా గ్రాడ్యుయేట్ అయినప్పుడు....... వావ్.... అనుకోకుండా ఉండలేకపోయాను.
అక్కణ్ణుంచి తను Yale Law School కి ఎలా వెళ్లాడూ, ఆ మధ్యలో లోకల్ సెనేటర్ ఆఫీస్ లో పనిచేసినప్పుడు వెల్ఫేర్ స్కీమ్స్ తన లాంటి వాళ్లకి ఎలా బెనిఫిట్ చేస్తాయి, కొన్ని సార్లు అనుకోకుండా ఎలా హార్మ్ చేస్తాయి అన్నవి చెప్తాడు. ఫైనల్ గా Yale Law School కి వెళ్ళాక, తనకి మొదటిసారిగా అసలింకో ప్లానెట్ మీదకి వెళ్లినట్లుగా కల్చర్ షాక్ ఎలా తగిలిందో, టోని బ్లెయిర్స్, లారీ సమ్మర్స్ లాంటి వ్యక్తులు రోటిన్ గా కారిడార్స్ లో ఎలా తగుల్తారో, అసలే మాత్రం ప్రిటెన్షన్ లేకుండా, స్ట్రెయిట్ ఫేసెస్ తో ఆ లా స్కూల్ లోని స్టూడెంట్స్ మేము మిడిల్ క్లాస్ అనీ మా అమ్మ డాక్టర్, నాన్న ఇంజనీర్ అని చెప్తూన్నప్పుడు వీళ్లు నన్ను ఆట పట్టిస్తున్నారా, లేక అబద్దం చెప్తున్నారా అని తను ఆశ్చర్యపడ్డాడో, అసలు నన్నేమనుకుంటారు వీళ్లు అని తన ఫ్యామిలీ బాక్ గ్రవుండ్ గురించి అబద్దం ఎలా చెప్పాడో, చివరకి ఆ అబద్దాలతో వల్ల కాక తన రియాలిటీ ని ఎలా యాక్సెప్ట్ చేస్తాడో, ఆ లా స్కూల్ లో ఒక రిటెన్ అసైన్మెంట్ లో భాగంగా ఒక పేపర్ సబ్మిట్ చేసినప్పుడు Yale Professor అసలెకణ్ణుంచి వస్తారీ స్టేట్ యూనివర్సిటీ కిడ్స్ మా దగ్గిరకి , మాకు తల్నొప్పీ వీళ్ళకి రైటింగ్ స్కిల్స్ నేర్పించడం మా జాబ్ కాదు అని తను విసుక్కోవడం తనకి ఎలా బాధగలిగించిందో చెప్తాడు.
అదే స్కూల్ల్ లో తెలుగమ్మాయి ఎలా పరిచయమయిందో, Yale Elite atmosphere లో ఉక్కిరి బిక్కిరవుతున్నప్పుడు , అదే Yale లో undergrad చేసి, Law కూడా చేస్తున్న ఆ అమ్మాయి తనని అడుగడుగునా ఎలా ఆదుకుందో, తోటి స్టూడెంట్ గా, ఆల్మోస్ట్ ఒక స్పిరిట్యువల్ మెంటర్ గా తన మీద ఎలా ఆధారపడ్డాడో చెప్తాడు. చివరకి జాబ్ ఇంటర్వ్యూ కోసం మొదటిసారిగా ఒక ఎక్స్పెన్సివ్ రెస్టరెంట్ కి వెళ్లినప్పుడు, కట్లరీ ఎలా వాడాలో కూడా తెలీక వెనక్కెళ్లి ఉషా ని అడగాల్సి వచ్చేది అని చెప్తాడు.
ఇదంతా ఒక వైపు స్టోరీ అయితే, తను ఇప్పటికీ కన్సర్వేటివ్ అని ఎక్స్ ప్లెయిన్ చేస్తూ, కాని తన వైట్ వర్కింగ్ క్లాస్ సినికల్ గా ఎంత దూరం వెళ్లిపోయిందో అని బాధపడతాడు. ఉదాహరణగా తన కమ్యూనిటీ లోంచి తను రెగ్యులర్ గా వినే మాటలూ, వచ్చే ఈమెయిల్స్ చూపిస్తాడు.
1. 32 % ఆఫ్ కన్సర్వేటివ్స్ ఒబామా ఒక ముస్లిం అనీ, వేరే దేశం లో పుట్టాడనీ అమెరికాలో పుట్టలేదనీ, 19% వి ఆర్ నాట్ ష్యూర్ అని నమ్ముతారనీ, అంటే 51% ఒబామా కనీసం అమెరికన్ అని కశ్చితంగా నమ్మట్లేదనీ అదెంత విచారకరమో అని వాపోతాడు. 2. తనకొచ్చే ఈమెయిల్స్ లో , ఒబామా కేర్ ప్రోగ్రామ్ పేషంట్స్ బాడీల్లోకి ఒక మైక్రోచిప్ ని ఇన్సర్ట్ చేయడానికి ఉద్దేశించిన స్కీమ్ అనీ, ఇది ఎండ్ టైమ్స్ కి సంకేతమనీ, ఇదంతా బైబిల్ లో ముందే చెప్పబడిందనీ, ప్రపంచం అంతమయ్యే టైమ్స్ లో ఒక ఎలక్ట్రానిక్ డివైస్ మనిషి బాడీస్ లోకి వెళ్తుందని బిబ్లికల్ ప్రాఫెసీ చెప్పిందనీ ఎంతో మంది తన ఫ్రెండ్స్ నమ్ముతారని తనకి తెలిసిందని చెప్తాడు 3. Newtown Sandyhook Elementary School gun shooting లో తీయబడిన 26 ప్రాణాలు, ఒబామా గవర్నమెంట్ కావాలని అరేంజ్ చేసిందనీ, తద్వారా ప్రజల ఒపీనియన్స్ ని గన్ లాబీకి అగయిన్స్ట్ గా షేప్ చేసి, గన్స్ అన్నీ లాక్కోవడానికి చేసిన గవర్నమెంట్ కుట్ర అనీ ఈమెయిల్స్ వస్తూంటాయని చెప్తాడు 4. ఒబామా మూడవసారి కూడా ప్రసిడెంట్ అవ్వడానికి తొందర్లోనే మార్షల్ లా విధించబోతున్నాడన్న రూమర్స్ తనకి రెగ్యులర్ గా తన కమ్యూనిటీ లో వినపడడం గురించీ చెప్తాడు (నిజానికి ఈ రూమర్ మా పిల్లలు కూడా స్కూల్స్ లో విన్నారు) అసలు ఇలాంటివన్నీ నిజం కాదనీ ఎన్ని న్యూస్ చానెల్స్ లో చూపించినప్పటికీ, చివరికి రిపబ్లికన్ బయాస్ తో నిండిపోయిన ఫాక్స్ న్యూస్ సైతం ఇవి నిజం కాదని చెప్పినప్పటికీ, మా వాళ్లు ఎలా నమ్మరో, మైండ్స్ ఎలా క్లోజ్ చేసేసుకుంటారో అని చెప్పినప్పుడు మాత్రం భలే విచారమనిపిస్తుంది.
పొలిటికల్, పాలసీ స్టఫ్ వదిలేసినా కూడా అసలు మా వాళ్లు కష్టపడటం ఎప్పుడో మానేసారనీ, కేవలం మేం కష్టపడతాం అని ఊరికే భ్రమలతో నిండి ఉంటారనీ చెప్తాడు (ఆబ్వియస్లీ నాట్ ఆల్ వైట్ వర్కింగ్ క్లాస్ పీపుల్ ఆర్ లైక్ దిస్). ట్రేడ్ డీల్స్, ఎకానమీ ట్రబుల్స్, జార్ఝ్ బుష్ నీ, ఒబామానీ ఎంత తిట్టుకున్నా కూడా, ఈ ప్రపంచం లో ఇంకా చాలా ఆపర్చ్యునిటీస్ ఉన్నాయనీ, సోమరిపోతు తనం, మోటివేషన్ లేకపోవటం, అవిచ్చే ఎల్డర్లీ ఫిగర్స్ బాడ్ బిహేవియర్ లో ఎంగేజ్ అయి ఉండటం, సినికల్ వ్యూస్, డ్రగ్స్ అడిక్షన్స్, చేజింగ్ గర్స్ లాంటి పిచ్చి బిహేవియర్స్ వదిలేసి హైస్కూల్ పాస్ అయ్యి ముందుకి వెళ్లడం మీద ఫోకస్ చేస్తే, జీవితాలు మరీ ఇంత దరిద్రంగా ఉండవనీ వాపోతాడు. ఫ్యాక్టరీలూ, మిల్స్, ఎంప్లాయమెంట్ ఆపర్చునిటీసే ఎన్ని వచ్చినా రాకపోయినా, అంత కన్నా ముందు మన ఆటిట్యూడ్స్ కూడా షిఫ్ట్ అవ్వాలని చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.
చివరగా తన పెళ్లయ్యాకనో, అయ్యో ముందో ఒకసారి ఆ తెలుగమ్మాయి ఇంటికి వెళ్లినప్పుడు, అక్కడి కల్చర్ లో అమ్మా నాన్నా, ఒకరి వెనకాల ఒకరు బాడ్ గా మాట్లాడుకోకపోవటం, ముఖ్యంగా వదినా ఆడపడుచులూ పదిముందు ముందే అరుచుకుంటూ పోట్లాడుకోకపోవటం, ఫ్యామిలీ లో అసలెవ్వరూ కుటుంబాన్ని వదిలేసి పారిపోయిన వాళ్లు లేకపోవటం, బాడ్ వర్డ్స్ రొటీన్ గా వినపడకపోవటం, అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా ఐవీ లీగ్ లో అండర్ గ్రాడ్, గ్రాడ్ స్కూల్ కి వెళ్లగలిగిన కూతుళ్లని వాళ్ల నాన్న, 'నో, దే ఆర్ నాట్ స్మార్ట్, దే జస్ట్ వర్క్ హార్డ్' అని అనగలగడం ఇవన్నీ తనకి ఎలాంటి కల్చర్ షాక్ ని ఇచ్చాయో చెప్పినప్పుడు మురిపంగా నవ్వుకోకుండా ఉండలేం. *** ఈ పుస్తకం ఒక పర్సనల్ స్టోరీ. కాని వైట్ అమెరికా, ముఖ్యంగా వైట్ వర్కింగ్ క్లాస్ అమెరికా ఎలా డిసింగ్రేట్ అయ్యి, చక్రాలూడిపోయి కూలిపోతోందో ఫాక్ట్స్, స్టాటిస్టిక్స్ తో సోషల్ కామెంటరీ చూడాలీ అనుకుంటే I would recommend Charles Murray's 'Coming Apart'. అది కొన్నాను కానీ ఇంకా పూర్తిగా చదవలేదు నేను. ఫస్ట్ టూ చాప్టర్స్ అయ్యాయి. Murray goes after numbers one after another after another after another to the point of becoming tedious :) అలాగే అసలు ఒరీజినల్ అమెరికన్ ఐడియా ఒక క్లాస్ లెస్ సొసైటీ ని క్రియేట్ చేసుకోవాలనీ, ఒకప్పుడు ఆ సొసైటీ ఉండిందని అందంగా నమ్మేవాళ్లకోసం Award winning LSU Professor Nancy Isenberg , అసలు నాలుగు వందల సంవత్సరాల అమెరికన్ క్లాస్ చరిత్ర వివరిస్తూ రాసిన పుస్తకం White Trash. I have the book but it looks so dry for me to dive into it. But I guess it gives a good understanding of various factors involved and they shaped the class system. ఓ అందమైన కథా, ఒక నాలుగు ప్రశ్నలన్నాను కదా. ప్రస్తుతానికి జెన్యూన్ ఎకనామిక్ యాంగ్జైటీ లోకీ, పెరుగుతున్న హెల్త్ ఇన్సూరెన్స్ ప్రీమియంస్ క్రియేట్ చేసిన హెల్ప్ లెస్ మైండ్ సెట్ లోకీ, రా యాంగర్ లోకీ, ప్యూర్ డిస్పెయిర్ లోకీ, రేషియల్ రెజెంట్మెంట్ లోకి, సటిల్ సెక్సిస్ట్ యాటిట్యూడ్స్ లోకి టాప్ చేయగలిగి బేర్లీ ఎలక్టోరల్ కాలేజ్ గెలుపయితే వచ్చింది కానీ, మాన్యూఫాక్చరింగ్ జాబ్స్ ఎలా తెప్పిద్దామని? ట్రేడ్ డీల్స్ రి-నెగోషియేట్ చేసి కొన్నింటిని తెప్పించినా అసలు వందల వేల కొద్దీ ఒకప్పటీలా ఫ్యాక్టరీ జాబ్స్ ఎక్కడివి, అవెప్పుడో పోయాయి కదా? చైనా లో ఐపాడ్ చేసే ఫాక్స్ కాన్ ఫ్యాక్టరీయే చైనా లేబర్ ఎక్సెపెన్సెస్ మా వాళ్ల కాదు, మేం రోబోట్స్ పెట్టబోతున్నాం అని అనౌన్స్ చేస్తూంటేనూ? ఒకవైపు టాక్స్ కట్స్, మరో వైపు ఒక ట్రిలియన్ డాలర్ ఇన్ఫ్రాస్ట్రక్చర్ ప్లాన్ తో వచ్చే డెఫిసిట్స్ ని ఎలా మానేజ్ చేద్దామని? అసలు బడ్జెట్ బాలన్స్ బిల్ క్లింటన్ చేసాక దాని ఊసెత్తరెవ్వరూ ఎందుకని? అంటే ఇలాగే ఖర్చు పెట్టేసి , టెంపరరీ షుగర్ రెయిజ్ లాగా కన్స్ ట్రక్షన్స్ జాబ్స్ క్రియేట్ చేసి , లాంగ్ రన్ లో ఎలాగూ రెండు టర్మ్స్ కన్నా గెలవలేం, డెఫిసిట్ మానేజ్మెంట్ అంతా నెక్స్ట్ గవర్నమెంట్ నెత్తిన వేయటం ఎంత ఇర్రెస్పాన్సిబుల్? సరే అవన్నీ ఎలాగోలా ఎకానమీ గ్రో అయ్యి, డెఫిసిట్స్ పెద్ద మాటర్ అవ్వవు అనుకుందాం కాసేపు, కానీ 'నేను హైస్కూల్ కన్నా ఎక్కువ చదువుకోను, ఇంట్లో మూడు, నాలుగు ఫాదర్ ఫిగర్స్ తో, అప్పుడప్పుడూ చిలక్కొట్టుళ్లతో, డ్రగ్స్ తో గడుపుతూ, నేను ఎక్కడికీ వెళ్లనూ, ఇక్కడే ఉంటాను ఇదే ఊరి దగ్గర్లోకి నాకు ఫ్యాక్టరీ రావాలి, హైస్కూల్ డిప్లొమాతో ఉద్యోగం రావాలీ, కనీసం సర్వీస్ సెక్టర్స్ లో జాబ్ దొరికే ఆపర్చ్యునిటీస్ ఉన్న అర్బన్ ఏరియాల్లోకి నేను వెళ్లను' అని కూర్చుంటే ఎంత కాలమిలా? ఎవరు ఎవర్ని మోసం చేసుకుంటున్నారు, చేస్తున్నారు? ఒకవేళ మంచి మాన్యూఫక్చరింగ్ జాబ్స్ వచ్చాయనే అనుకుందాం.. ఈ జాబ్స్ అన్నీ $13 - $18 ఆర్ మాక్స్ $20 పర్ హవర్ పే చేసే జాబ్స్. వాటితో నీ జనరేషన్ నీ, నీ ఫ్యూచర్ జనరేషన్ నీ ఎంతకాలం, ఎంత దూరం తీసుకెళ్దాం అనీ? కనీసం బెర్నీ ఒక్కడూ అసలు సొల్యూషన్ గురించి మాట్లాడాడు. డబ్బులెక్కణ్ణుంచి వస్తాయి అని డిబేట్ చేసుకోవచ్చు, ఆయన సోషలిస్ట్ అని మీదపడి రక్కొచ్చు కానీ కనీసం ఇంటలెక్చువల్ గా ఆయన సరైన సొల్యూషన్ మీరు కాలేజ్ కి వెళ్ళడం, అది వెళ్లడానికి నేను ఫ్రీ స్టేట్ కాలేజ్ చేస్తాను అనిమొత్తుకున్నాడు. అట్లీస్ట్ ఐ రెస్పెక్ట్ హిమ్, ఆల్దో హి ఈజ్ టూ ఫార్ లెఫ్ట్ ఫర్ మి. కాలేజ్ ఫ్రీగా చేయలేం మనమిప్పుడు, కానీ జాబ్స్ అన్నింటిని వెనక్కి తేలేము ఎందుకంటే ఆటోమేషన్ అనేది అన్నింటినీ మింగేస్తోంది, సో ఆ ఆటోమేషన్ స్కిల్స్ కోసం కంప్యూటర్ ప్రోగ్రామింగో, లేక రోబోటిక్స్ స్కిల్సో, లేక వొకోషన్ స్కిల్సో ఇప్పించే కమ్యూనిటీ కాలేజెస్ ని ఫ్రీగా చేద్దాం అని కనీసం ఒబామా మొత్తుకున్నాడు. ఈ సొల్యూషన్స్ కి అయ్యే ఖర్చు గురించి అగ్రీ అవ్వచ్చు, డిసగ్రీ అవ్వచ్చు, కాంప్రమైజ్ అవ్వచ్చూ, ఏమైనా చేయొచ్చ్చు కానీ, ఎట్ లీస్ట్ దే ఆర్ టాకింగ్ అబవుట్ సెన్సిబిల్ పాథ్స్. మోసం చేయట్లేదు, మీ జీవితాలు బాగు పడాలీ అంటే చదువూ, స్కిల్స్స్ ఇంపార్టెంట్ అని చెప్తున్నారు. రా యాంగర్ మంటల్ని క్రియేట్ చేసి వాటిలో నెయ్యి పోయకుండా. ఇదంతా ఒకవైపయితే, అసలు అన్నింటికన్నా ముఖ్యమయిన విషయం కల్చరల్ ఆటిట్యూడ్స్ గురించి ఏ పొలిటీషియన్, ఏ లీడర్ మాట్లాడడెందుకని? ఇట్లా ఓ ఫ్యామిలీ లేకుండా, రెస్పాన్సిబుల్ ఫాదర్స్ లేకుండా, డ్రగ్స్ ట్రై చేస్తూ, ఎడ్యుకేషన్ లేకుండా ఉండే కల్చర్, డేంజరస్ పాథ్ అనీ, ఎన్ని స్కిల్స్ నేర్చుకున్నా, ఎన్ని ఫ్యాక్టరీలు తెచ్చినా ఇదొక సూసైడల్ ట్రెండ్ అనీ, ముందుగా మీ మనసులూ, మీ బాటలూ మార్చుకోవాలనీ ఎవ్వరూ పెదవి విప్పరేం పెద్ద పెద్ద ప్లాట్ఫామ్స్ మీద? పైగా ఇమ్మిగ్రంట్స్ బూచి ఒకటి. ఈ టాక్స్ కట్సూ ఇవన్నీ సో కాల్డ్ ఎలీట్స్ గా పిలవబడే, ఇమ్మిగ్రెంట్ గా ఈ దేశానికొచ్చిన నాలాంటి వాళ్లకి హెల్ప్ చేసేవే తప్ప , ఈ వర్కింగ్ క్లాస్ కి హెల్ప్ చేసేవి కావని ఎందుకు ఎక్కదు. అసలు ఈ దేశంలో 70% కి కాలేజ్ డిగ్రీ లేదు. హైస్కూల్ తో ఆపినంత కాలం హై స్కిల్డ్ ఇమ్మిగ్రెంట్స్ ని మీరు ఆపలేరనీ, అసలు వాళ్ళతో పోటీ పడలేరనీ, అసలు మీరే రెడ్ కార్పెట్ వేసి మరీ వాళ్ళని పిలవాల్సి వుంటుందనీ, అలా పిలిస్తే వచ్చిన వాళ్ళే వాళ్ళు అని, వాళ్ల హార్డ్ వర్కింగ్ యాటిట్యూడ్స్తో మీరిలా ఉన్నంత కాలం మీ జీవితమంతా తలక్రిందులుగా తపస్సు చేసినా వాళ్ల దరిదాపుల్లోకి కూడా రాలేరనీ, వీళ్లకెవరు చెప్తారు? అసలు వెస్టర్న్ హెమిస్ఫియర్ ఇంత పైకెళ్లడానికి తోడ్పడ్డ కారణాల్లో ప్రొటెస్టెంట్ వర్క్-ఎథిక్ అని గర్వంగా మనందరం కాస్తో, కూస్తో అంగీకరించే కారణం కదా , ఆ వర్క్-ఎథిక్ ఈ ఇమ్మిగ్రెంట్స్ నరనరానా జీర్ణించుకుపోయిందనీ, ఆ పిల్లల అస్థిత్వం లో అది భాగమని వీళ్ళకి ఏ పొలీటీషియన్, సోషల్ లీడర్ చెప్తాడు? ఈ రోజుకీ అమెరికాలో కొన్ని వేల ఉద్యోగాలు భర్తీ చేయడానికి సరైన పీపుల్ దొరకట్లేదనీ వీళ్ళనెవరు నమ్మించగలరు? పరిస్థితి బాగు పడాలంటే దేర్ ఆర్ టూ సైడ్స్ దట్ నీడ్ టు ఇంప్రూవ్. ఎకానమీ గ్రోత్, రిజల్టింగ్ జాబ్స్ గ్రోత్ ఒక వైపయితే, కల్చరల్ ఆటిట్యూడ్స్, కల్చరస్ ప్రాక్టీసెస్ మారాల్సిన అవసరం ఇంకో వైపు. ఐ యామ్ సారీ రెండో దాంట్లో నాకు హోప్ కనపడట్లేదు. ఐ హోప్ సం వన్ బ్రేక్స్ దట్ న్యూస్ టు ది వర్కింగ్ క్లాస్. సింపుల్ స్టాటిస్టిక్ ఏంటంటే, ఇదే అమెరికాలో 1960స్ లో, వైట్ అప్పర్ క్లాస్ లో మారేజ్ రేట్ 94%, వైట్ వర్కింగ్ క్లాస్ లో 84%, ఈ రోజున అదే అప్పర్ క్లాస్ లో 80-85%, వర్కింగ్ క్లాస్ లో 47%. అదొక్కటీ చాలు, ఇంక ఎక్కువగా చెప్పక్కర్లేదు. Yes, Scandinavian countries have managed decent stable societies without high marriage rates, but they take parenting seriously, and there are many social systems that act as real safety nets, all of them are loathed by the right in this country. Sigh. (డిస్క్లమయిర్: నేను సెంటర్-రైట్ పర్సన్ ని, ఫార్ లెఫ్ట్ వింగ్ నా కప్ ఆఫ్ టీ కాదు)







Tuesday, 30 August 2016

Mundane Normalcy of the EVIL

Posted by Kumar N on 8/30/2016 03:33:00 am with No comments




There are times and events which we witness that freeze us with stunning disbelief. Usually they are either extraordinary feats of courage in the face of insurmountable obstacles of fate or they are incogitable acts of cruelty committed on humanity. 


However, when I toured Auschwitz, what really made me suffocated was neither the fact that 1.1 million people were killed and burned to ashes at the very place where I was standing and walking, nor the stomach-sickening visible artifacts of tons of human hair, thousands of shoes, countless pictures of hopeless eyes that pierced me right through my heart and swept me off my feet, nor was the massive industrial scale of operations (similar to how we build cars in assembly lines today) were built with a primary motive of ethnic cleansing


What really distressed me was the normalcy at which the EVIL has pervaded across and percolated down in so many individual humans to the levels where acts of showering Zyklon-B down on masses to their gruesome deaths, burning mountains of human flesh, physically torturing hapless broken souls have become daily mundane routines in those years, that it was boring in some ways to the people involved on both sides of unprecedented genocide operation in human history. 


Reading memoirs and diary entries of Rudolph Hoess the commander of Auschwitz camp, Adolf Eichmann the architect of entire Holocaust operation, Heinrich Himmler the head of SS reveal that they took this killing as a regular every day job, just like we go to work during day and spend time with families in evenings and weekends. Rudolph Hoess who at times oversaw 12,000 deaths a day in those crematoriums comes across as a nice father, teaching right values to his kids. Himmler on the other hand would call his wife and daughter every day. Parties, massages and sometimes cultural activities in after hours and early hours are similarities that we can find in any normal life outside of these camps across any time period and any society. 


The daily routineness was not limited to administrators who built and administered the Inferno on earth , but it can be seen in daily lives of victims too. We can see hints of them in holocaust survivors’ Eli Weisel's ‘The Night’, Victor Frankl's ‘Mans search of Meaning’ and various interviews of others who walked out alive. 


Everybody in SS went around as if it is his or her daily job, executing the orders passed from above, not stopping for any brief moment and pondering on what were they doing or what was being done. After all these are Germans, I wondered loud. They are supposed to be cultured people, not primitive society's savages! More than how could they do this, the unfathomable thing was the ordinariness in the atmosphere or habitualness of people involved in those make-shift death-towns. 


In fact that is what Eichmann, a man who held operational responsibility of holocaust claimed during his trial in Jerusalem. It was reported that ‘man displayed neither guilt for his actions nor hatred for those trying him, claiming he bore no responsibility because he was simply "doing his job". He asserted that he did his duty, he obeyed the law’. 


What a travesty?! 


“Banality of the Evil” – the most famous phrase we all know was written by philosopher and political theorist Hannah Arendt for New Yorker magazine after watching Eichmann’s trial. She basically concluded that Eichmann has built and organized the massive industrial operation of holocaust, not because he hated Jews, not because he had malice in his heart, not because he was antisemitic, not because he was a psychopath. He did it because it suited his careerist, ambitious reasons, conforming to the order, obediently executing them with no ideological passion. All reasons which we can find in most of our career lives in varying degrees today. (For those who are interested: Watch the movie “Hannah Arendt” on Netflix) 


The banality of the times was in the air, not just among SS officers, but also among prisoners. At the very same time the black fumes with an odor of human flesh pouring out of crematoriums joining clouds in the cruel sky that is watching the atrocities silently, there were regular life activities occurring among prisoners under the very same blue umbrella. Cultural, religious activities may have been rare but they did take place. Frankl writes that they tried to find humor whenever they can as a get away under extreme conditions of work. Other prisoners recalled playing football on Sundays. Ron Jones who played as goalkeeper, wrote the book called ‘The Auschwitz goalkeeper”. He says “Football was a brief summer time respite from suffering, as throughout the games smoke would rise ominously from the chimneys. We were frightened that we would be next”. In the same breath he also says “There was the humiliation and the lack of food but on the whole life wasn’t too bad. The Germans, contrary to what a lot of people think, were pretty good to us on the whole.” 


(It is probably worth mentioning here that a few Nazis cannot command vast masses of Jews, hence they assigned some Jewish prisoners as Kapos with few extra privileges than regular prisoners, to supervise Jewish labors and act as confidants of SS. It is widely reported that Kapos were frequently more brutal towards their brethern than Nazis, with the intention of impressing SS men)


The words ‘Life wasn’t too bad’ were intriguing for me. We all know that human mind is unique and has far-reaching flexibility that it can adapt to any circumstances, but describing Auschwitz life as ‘not bad’ was the least I expected to hear especially from the oppressed.


You see, it wasn’t that bad.


It isn’t that bad for him, except when it is his turn to walk into gas chamber and become victim of the institutionalized evil. I don’t blame him. After all, life has it’s own ways to find means to continue to live until it cannot. Life drives the encompassing body, mind and soul into many unimaginable paths, twists and turns with the sole purpose of survival. Nothing else, and no one else matter. So everyone falls in order, become conformists and a new practice gets established. A new routine emerges, and everything from there is banal again. 


But it made me think. Yes, it wasn’t that bad for slaves. Yes it wasn’t that bad for oppressed castes in India. Yes it wasn’t that bad for women for eons in every society. Yes it wasn’t that bad for minorities living under majorities scornful tolerance. Yes it isn’t that bad for girls of FGM victims. Yes it isn’t that bad for non-binary humans. Yes it isn’t that bad for systematically oppressed sections across the planet. We can fill reams of papers with this list, extending to count even microaggressions in our everyday lives. And the list will reach each one of us in the end. 


I wondered how much of banality was I part of evil practices in my times, both as an imperceptive aggressor and as an unequal, ill-treated individual in certain microcosms of my own society. No wonder I can recall the later easier than the former. 


As I think of that, the normalcy that is associated with every bad thing with every practice in every society since hunter-gatherers to the current day digital communities living in hyperbole is troubling. Some traditions, methods, systems ranging from repugnant social practices to sinful, immoral, evil ways seem to be peculating into humans with utmost ease that they seem mundane from within. There seems to be some banality to them that is escaping the purview of collective moral compass. When we collectively lose the trajectory offered by that compass, too often the result seems to be the twirling and turning of our societies gyrating towards an ungraceful and abrupt fall in front of a mirror. 


And the selfie in that mirror looks EVIL. I have seen that in various artifacts and relics as I said in the beginning. 






Sunday, 14 August 2016

In search of current world order roots

Posted by Kumar N on 8/14/2016 09:37:00 am with No comments




Picking a vacation/tour place(s) is always a bit of work by itself. I generally try to follow a theme if I can. For ex: going to places like a) early republics with some democratic elements or b) to be in the cradle of renaissance or c) tracing the reformation etc., 

This time I wanted to follow the path of events which gave us the current world order, an order that has resulted in almost 70 years of relative peace and prosperity across Europe and around the world. The alliances, treaties, institutions, agreements and pacts that were put in after the second world war WWII have given us the new world-order, in other words new-rules. In general it is safe to say that the world has adhered to this order and played by these rules, at least until recent past. 

Like most of the people living today, I am one of the biggest benefactors of this world-order. I wanted to learn more of the roots, which gave rise to this order. More importantly I wanted my children to understand that the world-corridors through which they pass every day, and systems they engage with and participate in cannot be taken for granted, moreover they weren't here since beginning of time. This order, as much as sound and sturdy it looks from outside, it has been relatively new and seemingly fragile these days. 

Well, let’s face it. An ignorant septuagenarian born soon after the end of WWII, who now wants to be the premiere of the pinnacle of western liberal democracies, is threatening that order with his know-nothing crusade of anti-intellectualism. 

Hopefully the populace will send him into political oblivion. We will wait and watch. 

I digress. 

Any attempt to understand the current world order and it's institutions like United Nations, IMF, World Bank, treaties like NATO, systems like Bretton Woods which introduced Gold-Exchange-Standard, agreements like GATT, WTO takes us to the Second World War. We all know that the seeds of WWII were sown at the end of First World War in Treaty of Versailles. With that in mind and with many calendar limitations and hurdles, I have finalized the plan and I set out to follow a path touching down at important places along the way. 

We began with Poland. Few countries on planet suffered as much as Poland did. It was crushed between Germany from west, and Russia from east during WWII and thereafter. This is the country which was robbed of its place and name from the map before WWI. A country which was bulldozed by giant powers of Europe/Eurasia with ease more than once. It is a country where the helpless side of humanity has witnessed its EVIL side, to a degree that is inconceivable to an individual mind even by standards of savages (read Auschwitz). And yes, this is also a country where an ideal town Nowa Huta was built by Soviet Union as a model town of communist ideology. This is also a place where USSR has refused to permit even a single church, a decree against which a local bishop has vehemently fought against by placing the cross in its place, every time it was removed by authorities, who eventually rose to be the leader of catholic church as Pope John Paul II . This is a place where Solidarity Movement among workers started. A movement in the end challenged the mighty soviet empire with the help of church, inspiring others along the way, leading to the collapse of Iron Curtain. 

I had to see all of it and show all of that to kids. 

As part of this trip, we have visited THE city of 20th century aka Berlin. I cannot think of any other city like Berlin in the entire world. It was the epicenter of WWII and a front line during Cold War. Younger people say 9/11 changed the world in profound ways. May be so, but for my generation, and a few more before and after mine, there is no other year like 1989. It was a year unparalleled in modern history. Those six months in 1989 not only shook the world, but also put every nation and every citizen of this world on a new path, into a new paradigm. The period 1989-1991 has changed this world in so many ways and so much so that, Frank Fukuyama wrote 'The end of History and the Last Man' in those days of euphoria, arguing in essence that history of both world-wars and the result of struggle between two opposing ideologies has finally proven that the destiny of all societies has arrived and it is called 'capitalist liberal democracy'. (We now know how premature conclusion it was! No wonder Fukuyama is ridiculed relentlessly even to this date. Hindsight is 20/20 always!). 

I vividly remember 1991. It was the year in which USSR collapsed. I still remember the split-second intense pain that I felt in disbelief, as if a great revered figure was hurt, when I read in Telugu newspapers in my rural village that Lenin statues were being dragged in streets and people were hitting those statues with their shoes. Some even spat on him, I read. I could not fathom it. How in the world any human, let alone residents of the so-called paradise on earth, can treat a great man Lenin like how it was described in those papers? I had a totally different mindset back then. I grew up in south, learning about world through the writings that were slanted left. I was never a radical by any definition, but I could see the point in the argument from an intellect perspective. Not because I was in the so-called lower-middle-class strata of society or more aptly put higher-poor-class, but because of compelling moral case that I found in those writings of various op-eds. The heck, even learning real physics had to come from "Nithya jeevitam lo bhoutika sastram" (నిత్యజీవితం లో భౌతిక శాస్త్రం) by soviet author Yarkov :) 

Ultimately when Berlin wall fell down, I did not know that in few more years, I would be working for a German company which not only participated in demolition of wall with its cemented carbide tools, but also would proudly display the small relics of that wall in show-cases across their plush front-offices around the world, and I would be walking past daily and looking at them with wonder, pondering about the unseen walls behind which my early formative years were shaping up. 

Nothing would take me back to myself and to the world that has left long ago for good, as much as standing at Berlin Wall or in Tiananmen Square (that I am yet to visit). To me it would be a sort of an emotional closure of the past, to give that one final wave off to a world that has promised the manifestation of humanity's best ideals but never came close to fulfilling them, cursed by humanity's own worst practices. As much aching as it can be, and as much dramatic as it sounds, how melancholic and exhilarating, both at the same time would it be to play the real life Shakespearean's Hamlet standing on Berliner Mauer, contemplating to take that one final step to put both feet on West side forever? 

What else would be content enough, to exactly stand in a place where at once, the young man from 1989 dug down his both feet staring down the column of tanks in that square near Forbidden city? The image of that “tank-man” from an arguably the most powerful picture of 20th century was etched on to my mind and into my heart for an eternity. I would stand upside down to shake his hand, even if it is an imaginary one, as the fate of him remains a mystery to-date. 

This trip also took me to Paris and London. 

Oh London! Dear London!! Where would I begin and where would I end? May be I can start with couple of hours that we spent inside House of Commons watching Article 50 of Brexit being debated! 

London, my London! It would take a long time, so I stop here for now.

Sunday, 4 January 2015

చిన్నప్పుడెప్పుడో కథ చదువుకున్నాం గుర్తుందా?

యమధర్మరాజు తన కోసం భూమ్మీదకొచ్చినప్పుడు తప్పించుకునేందుకై, ఒక ప్రఖ్యాత నైపుణ్యుడైన శిల్పి తనలాంటి ఏడు విగ్రహాలని తయారు చేసి వాటి మధ్యలో తనూ ఒక శిలలా నించున్నాడనీ, వాటిని చూసిన యముడికి అందులో ఎవరు సజీవమైన మనిషో, ఏది నిర్జీవమైన శిలయో గుర్తుపట్టలేక నీరుగారిపోయాడనీ, పరాజితుడై పోలేక చిట్టచివరకి ఒక ఉపాయం తట్టి అతిశయాలంకారలతో శిల్పిని పొగిడి ఔరా ఈ శిల్పి ఎవరని ఆశ్చర్యపోతే, పొగడ్తలు తలకెక్కిన శిల్పి , అది నేనే అని ముందుకొచ్చి నించున్నాడనీ తద్వారా తనకి యమపాశం వాత పడిందనీ.

నీతి మనందరకీ తెలిసిందే. పొగడ్తలకి గుండెపొంగని, కొండొకచో మెదడు వాయని మనిషి ఉండడని.

అయితే ఇదే కథ దీనికి వ్యతిరేకంగా జరిగి ఉంటే?

పొగడ్తలకి శిల్పి లొంగిపోకుండా, యమధర్మరాజే ఆ శిల్పకళ కి దాసోహమయి ఉంటే?!!

***

“జీవకళ ఉట్టిపడుతోంది”,
“జీవం తొణికసలాడుతోంది”

గొప్ప కళాకారుల సృష్టి గురించి ఇలాంటి పోలికలూ, పొగడ్తలూ అక్కడక్కడా, అప్పుడప్పుడూ వింటూంటాం .

ఒక అద్భుత సౌందర్యవంతమైన విగ్రహాన్ని చెక్కి, అది జీవకళ ఉట్టిపడేలా తయారు చేసే పనితనం గొప్పదే. అదో గొప్ప లోకమే. కానీ ఈ లోకంలో శిల్పి చేతిలో ముడిసరుకు రాయి మాత్రమే. అహర్నిశలూ అభ్యాసం ద్వారా సాధించిన నైపుణ్యంతో చెక్కిన ఆ ముడిసరుకుకి జీవకళ అబ్బుతుంది.

Stone takes a lively form here.

కానీ ఆ లోకాన్ని దాటి వెళ్తే కొన్ని ఊర్ధ్వలోకాలుంటాయి. అందులో దీనికి వ్యతిరేకంగా జరుగుతుంది.

ఆ లోకాల్లో బ్రహ్మ ఉంటాడు. ఆయన చేతిలో ఉండే ముడిసరుకు ‘లైఫ్’. దాంతో ఏం చేసినా సజీవమైన సృష్టే జరుగుతుంది. లైవ్లీ, లవ్లీ లకి అవతలి లోకం అది. లైఫ్ సర్వాంతర్యామి అయిన లోకం.

Life manifests into many forms here.

***

కథ లో ఏమయింది ఇంతకీ?

ముందు శిల్పి తెలివితేటలకి ముచ్చటనొందిన యముడు, ఆ పై ఆ శిల్పకళానైపుణ్యం తనని స్థిరచిత్తువుని చేసిన క్షణాలు గుర్తుతెచ్చుకున్నాడు.

మహిషం దిగి ఆ శిల్పాల ముందు నిలపడి మరోసారి గమనిస్తూ, దీర్ఘంగా ఆలోచనలో పడ్డాడు. గుండెలో అనాదిగా దాగున్న చిన్న బుడగ ని తాకి ఏదో కదిలిస్తోందోన్న విషయం యముడికి తెలుస్తోంది. అది హఠాత్తున పగిలిపోయి ఆ ఖాళీ,  హృదయం లో సన్నటి బాధకి కేంద్రమవుతోందని అనుభవంలోకొస్తోంది.

మరో నిమిషం అక్కడే తచ్చాడి, వాహానారోధితుడై బ్రహ్మపురికేగాడు.

తనదగ్గిరకొచ్చిన యముణ్ణి చూసి, బ్రహ్మ భయాశ్చర్యానికి లోనయినా తేరుకొని యముని వంక అనుమానంగా చూసాడు. అలనాడు యముడికిచ్చిన వరం గుర్తొచ్చింది. యమపాశానికి తిరుగు లేదనీ, ఒకసారి ప్రయోగించాక విఫలమవదనీ తనిచ్చిన మాట గుర్తొచ్చింది. రాకూడని చోటకి యముడెందుకు వచ్చాడా అని సాలోచనగా చూసాడు.

ఆతృత తో వచ్చిన యముడు, ఆలస్యం చేయకుండా తన విన్నపాన్ని మొదలుపెట్టాడు.

“కమలసంభవా, కర్తవ్యబద్దంగా నిరంతర భూలోక ప్రయాణీకున్నయిన నాకు, ఎన్నడూ నీ ముంగిటకి రావలసిన అవసరం కలగలేదు. కనుక నీ సృష్టి ఎలా జరుగుతుందో నాకు తెలియదు. నిరూప, నిర్గుణ, నిర్యాద్యంత లోకాల్లో కాలం లేని శూన్యం లోంచి, మానవ రూపాన్ని సృష్టించి, ప్రాణాన్ని పోసి, తనకి కాలాన్ని ఆరంభం చేసి భూమ్మీదకి పంపే నీ సృష్టి ప్రక్రియని నేనెప్పుడూ గాంచలేదు.

నేను అంతిమధర్మ అమలుకర్తననీ, పక్షపాత,రాగద్వేషాలకతీత బాధ్యతలు కలవాణ్ణనీ, కించిత్తు కర్తవ్యలోపమైనా సరే, సమస్తలోక సమతుల్యతని దెబ్బతీస్తుందన్న సత్యభారంతో, యుగాలుగా నిర్వికారంగా నా పాశంతో ప్రాణాన్నాపి, నీ మానవుణ్ణి నిర్జీవిని చేస్తూ వస్తూన్న నేను, మొదటిసారిగా సృష్టి ఎలా జరుగుతుందో చూసాను .  జీవం బయటకి రావటం తెలిసిన నేను, జీవకళ రాయి లోపలకి ఎలా వెళ్తుందో చూసాను. చివరి తాకిడి పిదప ఉలి పక్కన పెట్టిన శిల్పి, కళ్ళారా తన సృష్టిని చూసి కళ్ళూ, హృదయం నింపుకోవడం చూసాను.

ఓ చతుర్ముఖా, యుగాంతమెరుగని నేను, మానవులకి వారి అంతిమగమ్యం గా సుపరిచతమయ్యాను. అనంతంగా, వినాశ ధర్మ బాధ్యతల్ని నిర్వర్తిస్తూ మానవులకి దుఖాన్నిస్తున్న నాకు, ఒక్కసారి నా ఈ స్థానంలోంచి , నీ స్థానంలోకి రావాలనుంది. అనంత ప్రాణికోటి మృత్యానంతర శూన్యాన్ని మనుషుల మీదకి వంతులవారీగా పంచుతూ పోయే నేను, ఆ నిరంతర నిర్వికారపు స్థితి స్థానంలో, నీ సృజన క్రియ మాధుర్యాన్నీ, కొత్తసృష్టిని కలిగించటంలో జనించే అమృతానందాన్ని ఒక్కసారయినా అనుభవించాలనుంది అబ్జజా”, అన్నాడు.

అది విన్న వాణీవిభుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. అంతం ఆది అవాలనుకుంటోందా? ప్రళయకాల సంకేతమేమీ కాదు కదా ఇది? అని ఆలోచించాడు. యుగాలుగా జరుగుతోన్న మానవలోక సంపర్కం మానవీయ రాగద్వేషాల వైపు యముణ్ణి నెడుతోందనీ, దుఖకారకుణ్ణన్న స్పృహ యముణ్ణి ప్రభావితం చేస్తోందనీ, తను మానవదుఖశాపగ్రస్తుడవుతున్నాడనీ బ్రహ్మ గ్రహించాడు. వృత్తాకారంలో మృత్యుప్రాణాలొకదానివెంట మరొకటి నిరంతరంగా పరిభ్రమిస్తూ ఏర్పరిచే సమతూకం లోంచి తను సడలిపోతే జరిగే ప్రమాదం బ్రహ్మ ముందు కదలాడింది. యమధర్మరాజు కోరికని కొద్దికాలం కోసమయినా తీర్చి, తనలో ఉత్తేజాన్నినింపి, తిరిగి కర్తవ్యమార్గంలో పెట్టాల్సిన భాద్యత తనమీద ఉందని అనుకున్నాడు.

చిన్నగా నవ్వి, “ఓ సూర్యపుత్రా, సమసమాజ సమానత్వం అంటూ ఆర్తి పడే మానవజాతికి అంతిమ సమానత్వాన్ని అందించే భాద్యతని నిర్వర్తిస్తున్న ఏకైక దేవదేవుడివి, నీవిలా దిగాలు పడటం భావ్యమా?! అయినప్పటికినీ నీ కోరిక సమంజసమే అన్న భావన కలుగుతోంది. ఈ క్షణమే నిన్ను నా స్థానంలో కూర్చోపెడుతున్నాను.

నీలో సంవేదనని పరాకాష్టకి చేర్చి, ఈ కోరికని ఉధ్బవించేలా చేసిన శిల్పిని చూడాలన్న ఉత్సుకత నాలో మొదలయింది. నా సృష్టి చేసిన సృష్టి, నిన్ను మరో సృష్టి చేయడానికి ప్రేరేపించిందా?! భళా! వెనువెంటనే భూగ్రహవాసానికి వెళ్తాను”

అని మానవమరణానంతర ధర్మకర్తని, తాత్కాలికంగా మానవజన్మారంభపు సృష్టికర్తగా చేసి, బ్రహ్మ మానవావతరం ధరించి భూమ్మీదికొచ్చాడు.

యముణ్ని కదిలించిన శిల్పినీ, తన నైపుణ్యాన్నీ , తన సృష్టినే తలదన్నేట్లున్న ఆ శిల్పాల్నీ చూసి అవాక్కయ్యాడు, అసూయ చెందాడు, కించిత్తు స్వీయావమానభారాన్ననుభవించాడు.

ఔరా, నా చేతుల్లోంచి జారిన మనిషి, చివరకి నా స్థానాన్నే జార్చేసాడే!. సాక్షాత్తూ బ్రహ్మని అయిన నేను, తలచుకుంటే ఈ శిల్పి శిల్పకళని దిగదుడిచేలా, రాబోయే అనంత కాలంలో అనేకసార్లు రాబోయే యముడు అబ్బురంతో ఆనందపడేలా, మరింకో సారి మరే ఇతర మానవుడి శిల్పకళకీ మైమరపు చెంది కర్తవ్యం మరవకుండా ఉండేలా, అంతే కాదు సమస్త దైవలోకం సైతం అచ్చెరువొంది వారి వారి విశ్రాంత వేళల ధరణీవిహార సందర్శనా స్థలం లా, మానవ లోకం మలుపు తిరిగేలా సృష్టించటం నాకు చిటికెలో పని కదూ !
అని తలంచిన పద్మోద్భభవుడు, రాతిని చేతుల్లోకి తీసుకోని రెండు చేతులతో మర్ధించి, మైనం లా చేసి, చేతివేళ్లతో చెట్టువేరుల్నిరప్పించి, అందులోంచి ఆకుల్ని పుట్టించి, ఆకుల్లో కాండాల్నీ , అందులోంచి లతల్నీ, ఆ లతలు అల్లుకున్న మానవ దేహంలో నాడీ మండలాల్ని సృష్టించి, దాని చుట్టూ ఉన్న వంపుల్లో మాంసాన్ని కూర్చి, కళ్ళల్లో భావావేశాల్నీ, చెక్కిట కన్నీటి చుక్కల్నీ అలవోకగా అమర్చి, "అపోలో అండ్ డాఫ్నే" యే కాక, మరెన్నో సజీవ రూపాల శిల్పకళతో ఆ ఆదిశిల్పి  మానవలోక మనోలోకాన్ని నిబిడాశ్చర్యంతో స్థంభింపచేసాడు.

మానవ రూపంలో ఉన్న ఆ బ్రహ్మనే , ఆ లోకం బర్నీని అని పిలుచుకుంది.

***

కానీ, అమరత్వమెరుగని నేలపైనున్న లలాటలిఖితుడికి ఆ విష్ణుమాయ తప్పలేదు. సృష్టికార్యతృప్తిఫలాల్ని యమధర్మరాజు కి అందించాలనుకొని, తన లోకాన్నీ, స్థలకాలాంతారస్థానాన్నీ త్యాగం చేసొచ్చి మానవాకారాన్ని ధరించిన విధాత కి, అనివార్యమయిన మానవజన్మ దు:ఖం ఎదురయింది.

జన్మనిచ్చానే కానీ, ప్రాణమివ్వలేకపోయానే అని కుమిలిపోయిన బ్రహ్మ దు:ఖం తో, సమస్త మానవజాతి ఏకమయింది.
***
Below: Rape of Persephone by Bernini
(Pictures taken from Google Images)